test sub sub category

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ 6000 ΧΡΟΝΩΝ

Η Σαμοθράκη νησί ιστορικό και προϊστορικό

Η Σαμοθράκη είναι ένας τόπος που έχει κατοικηθεί από χιλιάδες χρόνια πριν. Τα ευρήματα, που στην περιοχή του Κάμπου στη θέση Μικρό Βουνί, καλύπτουν έκταση 10 στρεμμάτων, χρονολογούνται από την 6η χιλιετία π.Χ. μέχρι την ύστερη εποχή του Χαλκού (περίπου 1250 π.Χ.) και υπολογίζεται ότι αντιπροσώπευε έναν πληθυσμό που διέμενε εδώ την εποχή εκείνη 400-600 ατόμων.

Φωτο: 'Χάρτης προϊστορικού οικισμού Μικρό Βουνί" Δημήτρης Μάτσας, 1984-88

Ο λόφος του οικισμού έχει ύψος 12,80 μ. και απο την γεωλογική μελέτη που έχει προηγηθεί φαίνεται ότι αποτελούσε ακρωτήριο. Σε απόσταση 500 μέτρων από το Μικρό Βουνί και σε βάθος 8-9 μ. υπάρχει μια υποθαλάσσια απόθεση μήκους 80 μ. και πλάτους 50μ. που μοιάζει με μικρό κόλπο και δεν αποκλείεται στο παρελθόν να αποτελούσε μια λιμνοθάλασσα. Ίχνη ανθρώπινης δραστηριότητας φαίνεται να υπάρχουν από το 6.000 π.Χ. έως και το 1.700 π.Χ. όπου και φαίνεται ότι ο οικισμός τότε εγκαταλείπεται. (Αλμπανάκης, Βουβαλίδης, Συρίδης, Μάτσας, 2005, 58)

Φωτο: "Να γυρνάς στον χρόνο 6.000 πριν" geomythiki.blogspot.org

Ανάμεσα στα ευρήματα της Μέσης Χαλκοκρατίας (1900-1800 π.Χ.) συγκαταλέγονται μινωικά έγγραφα εμπορικών συναλλαγών σε πηλό που πιστοποιούν την εμβέλεια του μινωικού διαμετακομιστικού εμπορίου μέχρι τα νησιά του βόρειου Αιγαίου συμπεριλαμβανομένης επομένως και της Σαμοθράκης. Η μινωική παρουσία στην ευρύτερη περιοχή συνδέεται με την εξασφάλιση μετάλλων από τα μεταλλεία των νοτιοανατολικών Βαλκανίων, της γειτονικής Κίρκης, της κεντρικής και ανατολικής Μακεδονίας και της Θάσου.

Φωτο: "Τριποδικό αγγείο και σφραγίδες" Δημήτρης Μάτσας, 2005

Μεταξύ των ευρημάτων υπάρχει και ένα από τα αρχαιότερα δείγματα χρήσης της Γραμμικής Α εκτός Κρήτης. Ένας πήλινος δίσκος (roundel) με τέσσερα σφραγίσματα από την ίδια σφραγίδα στην περιφέρειά του, τα οποία περιλαμβάνουν ιδεογράμματα της Γραμμικής Α (διπλό πέλεκυ και σουπιά), συνδέουν τον κάτοχό του με το διοικητικό και γραφειοκρατικό σύστημα των μινωικών ανακτόρων και αποδεικνύουν τον οργανωμένο χαρακτήρα των εμπορικών επαφών Κρήτης και βόρειου Αιγαίου και ίσως υποδηλώνουν και το ρόλο της θρησκευτικής ιδεολογίας, στις οικονομικές δραστηριότητες της μινωικής ελίτ.

Φωτο: "Σφραγίδα με παρουσία της Γραμμικής Α στη Σαμοθράκη" Δημήτρης Μάτσας, 2005

Με την άνοδο της θερμοκρασίας και τη συνακόλουθη σταδιακή άνοδο της θαλάσσιας στάθμης, τα δύο ακρωτήρια/βραχίονες υπερκαλύφθηκαν από τα νερά της θάλασσας με αποτέλεσμα η παραθαλάσσια θέση να πάψει να αποτελεί ασφαλές λιμάνι για την εξυπηρέτηση των εμπορικών αναγκών.

Η προϊστορική θέση δεν παρουσιάζει ίχνη κατοίκησης μετά τον 17ο αιώνα π.Χ. Δεν υπάρχουν αρχαιολογικά τεκμήρια που να δηλώνουν ανθρώπινη δραστηριότητα κατά την Ύστερη Χαλκοκρατία, γεγονός που οδηγεί τους ερευνητές στο συμπέρασμα ότι ο οικισμός εγκαταλείφθηκε στο τέλος της Μέσης Εποχής του Χαλκού.

Το ερώτημα: «Γιατί το Μικρό Βουνί εγκαταλείπεται?» μπορεί να απαντηθείαρκεί αν εστιάσουμε στα δεδομένα. Από την Τελική Νεολιθική Εποχή ο παράκτιος οικισμός αποτελεί έναν φυσικό όρμο με τα δύο φυσικά ακρωτήρια να σχηματίζουν ασπίδα προστασίας από τους βόρειους ανέμους, αλλά και από τη νότια προσβολή της «κυκλωνικής» ροής των ρευμάτων του Αιγαίου. Όταν τα δύο ακρωτήρια καταβυθίζονται από την αύξηση των θαλάσσιων υδάτων, η θέση μένει εκτεθειμένη στους έντονους κυματισμούς και είναι αδύνατη η χρήση της ως λιμάνι. Αυτό το στοιχείο, σε συνδυασμό με τις γενικότερες συνθήκες της Μέσης Χαλκοκρατίας (όπως παρουσιάζονται από τα μέχρι σήμερα αρχαιολογικά δεδομένα), την οικονομική ύφεση και την μείωση πληθυσμού, δείχνει ότι η παραλιακή ζώνη παραχωρεί την προτίμηση εγκατάστασης στα εσωτερικά εδάφη του νησιού.